Week 30: Toos Slapeloos
Baby
Nu ik 30 weken zwanger ben, is het gewicht van buikbaby toegenomen tot bijna anderhalve
kilogram. Codé is ongeveer 36 centimeter lang. Hij begint zich steeds beter bewust te worden
van alle omgevingsgeluiden. Natuurlijk hoort hij al een tijdlang het gerommel van je darmen en het geruis van mijn bloed. Maar hij zal ook de komende weken ook leren om de liedjes te herkennen die ik voor hem zing en de stem van papa en Thibo. Ook kan hij schrikken van plotselinge harde geluiden.
Mama
Mama die staat volop in de klaagmodus. Ik ben hartstikke moe en hormonaal en heb helemaal nergens zin meer in. Slapen wordt echt steeds lastiger. Het is moeilijk om nog een echt comfortabele slaaphouding te vinden. Dus overdag loop ik er een beetje als een zombie bij. Het liefst zou ik elke dag een lekkere middagdut doen, maar ik moet nog een paar weekjes werken voordat mijn zwangerschapsverlof ingaat.
De groei van mijn buik gaat fantastisch volgens de verloskundige. Ze kon geen ongeregeldheden ontdekken, geen myomen of iets dergelijks. De pijnlijke plek is dus gewoon een zwakkere plek in mijn buikwand die wordt beursgeschopt door Codé. Die ligt lekker met zijn hoofd naar beneden (maar nog niet ingedaald gelukkig) en stoot daardoor precies met zijn ledematen ter hoogte van mijn navel. Mijn buik ziet er ook al laag uit. Blijkbaar zit hij daar 't lekkerst. Gelukkig maar, zo heb ik tenminste ook wat lucht. Mijn maag zit al genoeg in de knel, dus Rennie is mijn grootste vriend op het moment. Niet te grote porties eten helpt goed, en helpt zo ook de al te erge zwangerschapskilo's voorkomen.
Over twee weken moet ik alweer naar de verloskundige. Het worden al echt de laatste loodjes dus, ik ben er maar druk mee. Over twee weken is ook de groeiecho en ook moet ik nog eens bloed laten prikken om mijn ijzergehalte te controleren. Alles wordt weer goed in de gaten gehouden en zo krijg ik echt het gevoel dat 't einde alweer rap in zicht komt.
Nu ik 30 weken zwanger ben, is het gewicht van buikbaby toegenomen tot bijna anderhalve
kilogram. Codé is ongeveer 36 centimeter lang. Hij begint zich steeds beter bewust te worden
van alle omgevingsgeluiden. Natuurlijk hoort hij al een tijdlang het gerommel van je darmen en het geruis van mijn bloed. Maar hij zal ook de komende weken ook leren om de liedjes te herkennen die ik voor hem zing en de stem van papa en Thibo. Ook kan hij schrikken van plotselinge harde geluiden.
Mama
Mama die staat volop in de klaagmodus. Ik ben hartstikke moe en hormonaal en heb helemaal nergens zin meer in. Slapen wordt echt steeds lastiger. Het is moeilijk om nog een echt comfortabele slaaphouding te vinden. Dus overdag loop ik er een beetje als een zombie bij. Het liefst zou ik elke dag een lekkere middagdut doen, maar ik moet nog een paar weekjes werken voordat mijn zwangerschapsverlof ingaat.
De groei van mijn buik gaat fantastisch volgens de verloskundige. Ze kon geen ongeregeldheden ontdekken, geen myomen of iets dergelijks. De pijnlijke plek is dus gewoon een zwakkere plek in mijn buikwand die wordt beursgeschopt door Codé. Die ligt lekker met zijn hoofd naar beneden (maar nog niet ingedaald gelukkig) en stoot daardoor precies met zijn ledematen ter hoogte van mijn navel. Mijn buik ziet er ook al laag uit. Blijkbaar zit hij daar 't lekkerst. Gelukkig maar, zo heb ik tenminste ook wat lucht. Mijn maag zit al genoeg in de knel, dus Rennie is mijn grootste vriend op het moment. Niet te grote porties eten helpt goed, en helpt zo ook de al te erge zwangerschapskilo's voorkomen.
Over twee weken moet ik alweer naar de verloskundige. Het worden al echt de laatste loodjes dus, ik ben er maar druk mee. Over twee weken is ook de groeiecho en ook moet ik nog eens bloed laten prikken om mijn ijzergehalte te controleren. Alles wordt weer goed in de gaten gehouden en zo krijg ik echt het gevoel dat 't einde alweer rap in zicht komt.
