Week 31: Bedrust
Codé
Nu ik 31 weken zwanger ben, is het gewicht van Codé toegenomen tot anderhalve kilogram. Deze snelle gewichtstoename komt vooral voor rekening van de opslag van vetreserves en de opbouw van
spieren. De lengte van Codé bedraagt in deze week ongeveer 37 centimeter.
Mama
Het ging ineens niet meer. Heel veel last van harde buiken en bekkeninstabiliteit. Veel startpijn, vooral aan mijn stuitje. Traplopen en waggelen doet veel pijn. En zoveel harde buiken, kort op elkaar, dat ik eventjes bang was dat er al sprake van voorweeën zou zijn. Ze gingen ook niet weg met een uurtje liggen en hoewel niet zo pijnlijk als echte weeën had ik er toch wel flink last van. Dus meldde ik mij ziek en belde rond voor advies. De verloskundige raadde aan om bedrust te nemen, dus echt plat gaan liggen en warmte toe te passen. Voor 't laatste ben ik nogal huiverig omdat een goede kennis momenteel zwanger in het brandwondenziekenhuis ligt vanwege een kapotte warmwaterkruik met ernstige verbrandingen. Een afschuwelijk idee, en ik krijg er acuut warmwaterkruikfobie van.
Verder overleg ik nog met de bedrijfsarts bij Van Oord. Die raadt aan om mij voor 50% ziek te melden, dus nog maar halve dagen te gaan werken. Op de slapeloze nachten (hoort bij het 3e trimester) en de drukke avonden met boevige dreumes (die moet nu eenmaal gevoed, gebaad en naar bed gebracht worden) valt tenslotte maar weinig winst te behalen. Dus deels in de ziektewet dan maar, zodat ik overdag die broodnodige bedrust kan nemen.
Het is een flinke aanpassing zeg. Zo heb ik nu net juist ontzettende nesteldrang en zin om flink te schoonmaken en opruimen, kleertjes te wassen voor Codé en gewoon alles in het huishouden op orde te hebben. En het begint eindelijk wat beter weer te worden. De lente is in aantocht, in de tuin begint de kersenboom zelfs al te bloeien. Dus heb ik na die strenge winter waar we veel saai thuis zijn geweest juist zin om er met Thibo, die nu nét lekker kan lopen en spelen, op uit te trekken. Maar mijn lichaam trekt het gewoon allemaal echt niet meer. Mijn buik is enorm, de druk op mijn banden zwaar, mijn bekken pijnlijk en elke stap teveel levert meteen die vervelende harde buiken op.
Dus lig ik veel saai op bed. Terwijl Pepijn gezellig met Thibo in de weer is. Bijna elke niet-werkdag is nu dus mannendag en daar ben ik wel een beetje jaloers op. Ik voel me ook een beetje schuldig, dat ik niet eens zelf meer voor mijn oudere zoontje kan zorgen. Maar ik zorg natuurlijk ook 24 uur per dag voor Codé en die heeft me momenteel toch veel harder nodig. Ik wil geen vroeggeboorte riskeren en de harde buiken mogen daarom nog lang niet overgaan in echte weeën. Dus berust ik me in mijn lot en zorg dat ik in ieder geval voor buikbaby die verplichte bedrust neem. Af en toe is het ook wel heel lekker knus in bed en steeds vaker lukt het me ook gewoon om ook overdag in slaap te vallen en wat van de gebroken nachten in te halen. Wanneer ik niet slaap en Pepijn ook thuis is dan kan ik hem vragen om wat lekkers voor me klaar te maken of een warm kersenpitkussen te brengen. En er ligt een flinke stapel boeken op het nachtkastje die ik al had klaargelegd voor tijdens mijn zwangerschapsverlof. Hmmmmm, bij nader inzien is dit toch wel heel erg relaxed. Ik denk dat ik hier nog best wel aan zou kunnen gaan wennen...
Nu ik 31 weken zwanger ben, is het gewicht van Codé toegenomen tot anderhalve kilogram. Deze snelle gewichtstoename komt vooral voor rekening van de opslag van vetreserves en de opbouw van
spieren. De lengte van Codé bedraagt in deze week ongeveer 37 centimeter.
Mama
Het ging ineens niet meer. Heel veel last van harde buiken en bekkeninstabiliteit. Veel startpijn, vooral aan mijn stuitje. Traplopen en waggelen doet veel pijn. En zoveel harde buiken, kort op elkaar, dat ik eventjes bang was dat er al sprake van voorweeën zou zijn. Ze gingen ook niet weg met een uurtje liggen en hoewel niet zo pijnlijk als echte weeën had ik er toch wel flink last van. Dus meldde ik mij ziek en belde rond voor advies. De verloskundige raadde aan om bedrust te nemen, dus echt plat gaan liggen en warmte toe te passen. Voor 't laatste ben ik nogal huiverig omdat een goede kennis momenteel zwanger in het brandwondenziekenhuis ligt vanwege een kapotte warmwaterkruik met ernstige verbrandingen. Een afschuwelijk idee, en ik krijg er acuut warmwaterkruikfobie van.
Het is een flinke aanpassing zeg. Zo heb ik nu net juist ontzettende nesteldrang en zin om flink te schoonmaken en opruimen, kleertjes te wassen voor Codé en gewoon alles in het huishouden op orde te hebben. En het begint eindelijk wat beter weer te worden. De lente is in aantocht, in de tuin begint de kersenboom zelfs al te bloeien. Dus heb ik na die strenge winter waar we veel saai thuis zijn geweest juist zin om er met Thibo, die nu nét lekker kan lopen en spelen, op uit te trekken. Maar mijn lichaam trekt het gewoon allemaal echt niet meer. Mijn buik is enorm, de druk op mijn banden zwaar, mijn bekken pijnlijk en elke stap teveel levert meteen die vervelende harde buiken op.
Dus lig ik veel saai op bed. Terwijl Pepijn gezellig met Thibo in de weer is. Bijna elke niet-werkdag is nu dus mannendag en daar ben ik wel een beetje jaloers op. Ik voel me ook een beetje schuldig, dat ik niet eens zelf meer voor mijn oudere zoontje kan zorgen. Maar ik zorg natuurlijk ook 24 uur per dag voor Codé en die heeft me momenteel toch veel harder nodig. Ik wil geen vroeggeboorte riskeren en de harde buiken mogen daarom nog lang niet overgaan in echte weeën. Dus berust ik me in mijn lot en zorg dat ik in ieder geval voor buikbaby die verplichte bedrust neem. Af en toe is het ook wel heel lekker knus in bed en steeds vaker lukt het me ook gewoon om ook overdag in slaap te vallen en wat van de gebroken nachten in te halen. Wanneer ik niet slaap en Pepijn ook thuis is dan kan ik hem vragen om wat lekkers voor me klaar te maken of een warm kersenpitkussen te brengen. En er ligt een flinke stapel boeken op het nachtkastje die ik al had klaargelegd voor tijdens mijn zwangerschapsverlof. Hmmmmm, bij nader inzien is dit toch wel heel erg relaxed. Ik denk dat ik hier nog best wel aan zou kunnen gaan wennen...
