Week 37: A terme!
Vanaf deze week mag ik officieel thuisbevallen. Helaas hebben de voorbereidingen toch nog wel wat voeten in de aarde. Het gereserveerde bevalbad is niet compleet, de pomp gaat nét voor Pepijn hem komt ophalen stuk en moet nieuw besteld worden en de hygienische hoes is ook niet op tijd geleverd. Miriam (van Waterbabies) zorgt ervoor dat alles zsm wordt nabesteld en bij ons bezorgd. Maar Codé moet dus nog heel eventjes blijven zitten, wil ik in het bad kunnen bevallen.
Een ziekenhuisbed is nodig omdat de kraamverzorgster heeft aangegeven dat ons bed toch echt te laag is om goed de controles, borstvoedingsbegeleiding en verschoningen te kunnen doen. Maar het bed op klossen doen zie ik deze keer echt helemaal niet zitten. Thibo heeft nu nét goed door hoe hij zelf het bed in en uit kan klimmen en de co-sleeper staat na veel passen en meten (de rand van het bamboebed, omdat het een natuurlijk materiaal is, verschilt op bepaalde punten nogal in hoogte) eindelijk helemaal goed afgesteld. Bovendien heb ik veel last van startpijn nadat ik een tijdje in een bepaalde positie heb gelegen. Daarnaast heb ik met mijn vooruitstekende buik een heel ander zwaartepunt en, zeker als ik slaapdronken ben, al moeite genoeg mezelf in evenwicht te houden. Uit bed komen is dus al een heikele en pijnlijke aangelegenheid. Ik zie het daarom totaal niet zitten om 5x per nacht via een keukentrappetje uit een wankel verhoogd bed te moeten klimmen om naar het toilet te gaan de komende weken.
Maar om een ziekenhuisbed te mogen lenen van de thuiszorgwinkel hebben we een verklaring van de arts of verloskundige nodig. En laat ik nu net de afgelopen week glad vergeten om op de wekelijkse controle te verschijnen. Weer een typisch gevalletje zwangerschapsdementie. Dus ook dit regelen laat nog wat langer op zich wachten en Codé moet dus nog eventjes blijven zitten waar hij zit.
Maar laten we hopen dat het geen weken meer duurt. Mijn buik is nu 114 cm rondom en alhoewel Codé nu niet veel meer groeit vind ik het toch wel mooi geweest. Al het gewicht van zowel de placenta als Codé zelf (die graag met zijn rug naar mijn buikwand ligt) hangt aan de voorkant en is inmiddels niet meer te tillen. Als ik iets kleins ondernomen heb, een boodschap met de fiets of even buiten gespeeld met Thibo, dan ben ik de rest van de dag uitgeteld. Dus ondanks het heerlijke lenteweer slaap ik het grootste deel van deze mooie zonnige dagen en moet ook 's avonds vroeg mijn bed weer in. Als ik nét iets te veel gedaan heb dan kom ik niet eens meer fatsoenlijk de trap op namelijk. Ik begin het inmiddels wel heel erg zat te worden om de hele tijd zo moe te zijn, veel pijn te hebben en niets zelf meer te kunnen doen. Zo erg dat ik inmiddels zelfs reikhalzend uitkijk naar baringspijnen, hormoondips, kraamtranen en slapeloze nachten met een veel zorg nodig hebbende zuigeling. Kom maar gauw hoor Codé. Mama wacht met smart op jou!
Een ziekenhuisbed is nodig omdat de kraamverzorgster heeft aangegeven dat ons bed toch echt te laag is om goed de controles, borstvoedingsbegeleiding en verschoningen te kunnen doen. Maar het bed op klossen doen zie ik deze keer echt helemaal niet zitten. Thibo heeft nu nét goed door hoe hij zelf het bed in en uit kan klimmen en de co-sleeper staat na veel passen en meten (de rand van het bamboebed, omdat het een natuurlijk materiaal is, verschilt op bepaalde punten nogal in hoogte) eindelijk helemaal goed afgesteld. Bovendien heb ik veel last van startpijn nadat ik een tijdje in een bepaalde positie heb gelegen. Daarnaast heb ik met mijn vooruitstekende buik een heel ander zwaartepunt en, zeker als ik slaapdronken ben, al moeite genoeg mezelf in evenwicht te houden. Uit bed komen is dus al een heikele en pijnlijke aangelegenheid. Ik zie het daarom totaal niet zitten om 5x per nacht via een keukentrappetje uit een wankel verhoogd bed te moeten klimmen om naar het toilet te gaan de komende weken.
Maar om een ziekenhuisbed te mogen lenen van de thuiszorgwinkel hebben we een verklaring van de arts of verloskundige nodig. En laat ik nu net de afgelopen week glad vergeten om op de wekelijkse controle te verschijnen. Weer een typisch gevalletje zwangerschapsdementie. Dus ook dit regelen laat nog wat langer op zich wachten en Codé moet dus nog eventjes blijven zitten waar hij zit.
Maar laten we hopen dat het geen weken meer duurt. Mijn buik is nu 114 cm rondom en alhoewel Codé nu niet veel meer groeit vind ik het toch wel mooi geweest. Al het gewicht van zowel de placenta als Codé zelf (die graag met zijn rug naar mijn buikwand ligt) hangt aan de voorkant en is inmiddels niet meer te tillen. Als ik iets kleins ondernomen heb, een boodschap met de fiets of even buiten gespeeld met Thibo, dan ben ik de rest van de dag uitgeteld. Dus ondanks het heerlijke lenteweer slaap ik het grootste deel van deze mooie zonnige dagen en moet ook 's avonds vroeg mijn bed weer in. Als ik nét iets te veel gedaan heb dan kom ik niet eens meer fatsoenlijk de trap op namelijk. Ik begin het inmiddels wel heel erg zat te worden om de hele tijd zo moe te zijn, veel pijn te hebben en niets zelf meer te kunnen doen. Zo erg dat ik inmiddels zelfs reikhalzend uitkijk naar baringspijnen, hormoondips, kraamtranen en slapeloze nachten met een veel zorg nodig hebbende zuigeling. Kom maar gauw hoor Codé. Mama wacht met smart op jou!
